یادداشت های یک دوست

نخستین اندیشه ی خداوند یک فرشته بود و نخستین واژه ی او یک انسان


	خوش بحال پرنده...! فصل سرد شده است و ديگر آن پرنده كه هر روز به بهانه ی برچيدنِ دانه هایِ پشت پنجره می آمدُ من نگاهی آرام از آن می دزديدم، رفته است پرنده رفته است و تا بهار كه برگردد دل را به كدام نگاهِ مهرآميزی عادت دهم؟ باز هم چشمانم از پس ِ پنجره به آن برگِ زرد و خشكيده ای كه سالهاست بر شاخه ی درخت نشسته، گره خورده است و باز هم اثباتِ حكايتِ "تا خدا نخواهد، برگی از درخت نمی افتد" و چقدر خسته ام از تكرار اين جمله كه ای كاش گاهی هم مصلحت و خير ِ خدا ميشد، آنچه دل ِ ما نياز می كرد دلم خيس تر از درختان ِ پائيزی حسرت می خورد به حال ِ پرنده كه نيست در ميان ِ مردمی كه گم شده اند و يا شايد گم كرده اند كودكان مداد رنگی هايشان را و بادبادكها در كاغذِ نقاشيشان و اين آدم بزرگ ها... آنقدر گم كرده دارند كه پشت صورتك هايی دروغی از بابِ دوستی می آيند در اين روزگار و از شكل ِ انسان بودن تنها طرحی از چشمُ، بينی و دهان را دارند \|+\| دختر باران \| یکشنبه دهم آبان 1388 \|